نوروما(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا): درمان، علائم و علت‌

نوروما(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) عبارت است از افزایش ضخامت بافت عصبی که ممکن است در بخش‌های مختلف بدن اتفاق افتد. معمول‌ترین نوروما در پا، نورومای مورتون نوروما است، که بین انگشت‌های سوم و چهارم پا اتفاق می‌افتد. این نوروما گاهی نورومای اینترمتاتارسال هم خوانده می‌شود. «اینترمتاتارسال» به محل نوروما و گزگز بین انگشتان پا در توپ پا بین استخوان‌های متاتارسال اشاره دارد. نوروماها همچنین ممکن است در دیگر جاهای پا نیز اتفاق افتند. افزایش ضخامت یا بزرگ ‌شدن این عصب، یا به عبارتی همان نوروما، نتیجه فشردگی و التهاب آن است. این فشردگی سبب بزرگ شدن عصب شده، در نهایت به آسیب دائمی عصب می‌انجامد.
null

علت‌ها و دلایل


هر چیزی که سبب فشردگی یا التهاب این عصب شود، می‌تواند منجر به ابتلا به نوروما (درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) شود. یکی از معمول‌ترین علل، پوشیدن کفش‌هایی است که سرپنجه باریک دارند، یا کفش‌های پاشنه‌بلندی که باعث می‌شوند انگشتان پا در فشار داخل سرپنجه کفش قرار گیرند.

در افرادی که ناهنجاری‌های خاصی در پاهایشان دارند - پینه پا، انگشت چکشی، صافی کف پا، یا پاهای انعطاف‌پذیرتر - ریسک بالاتری برای ابتلا به نوروما وجود دارد. سایر علل بالقوه عبارتند از فعالیت‌هایی که منجر به التهاب مکرر توپ پا می‌شوند، از قبیل دویدن و ورزش‌های محوطه‌ای. جراحت یا سایر انواع آسیب‌ها در ناحیه مذکور نیز ممکن است منجر به درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پاشوند.

علائم و نشانه‌ها


اگر مبتلا به نورومای مورتون(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) هستید، ممکن است در محلی که آسیب عصبی اتفاق افتاده است یک یا چند مورد از علائم زیر را داشته باشید:

  • خارش، سوزش، یا بی‌حسی
  • درد
  • احساس این که چیزی درون توپ پای‌تان وجود هست.
  • احساس این که چیزی داخل کفشتان است یا جورابتان جمع شده است.

پیشرفت نورومای مورتون(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) اغلب از این الگو پیروی می‌کند:

  • علائم به تدریج شروع می‌شوند. ابتدا فقط بعضی اوقات، وقتی کفش‌های پنجه‌باریک می‌پوشید یا در هنگام انجام فعالیت‌های خاص تشدیدکننده، اتفاق می‌افتند.
  • امکان دارد این علائم با درآوردن کفش، ماساژ پا، یا اجتناب از کفش‌ها و فعالیت‌های تشدیدکننده به طور موقت از بین بروند.
  • به مرور این علائم به طور تصاعدی بدتر شده و ممکن است برای چند روز یا چند هفته ادامه یابند.
  • هنگامی که نوروما بزرگتر شود، این علائم شدیدتر شده و تغییرات موقت عصب، دائمی خواهند شد.

تشخیص


جراح پا و مچ، برای تشخیص، شرح کاملی از علائم‌تان دریافت کرده و پاهایتان را معاینه خواهد کرد. در جریان معاینه فیزیکی، پزشک تلاش خواهد کرد علائم را از طریق درمان دستی بازسازی نماید. معاینات دیگر و بررسی‌های تصویربرداری نیز صورت خواهند گرفت.

بهترین زمان برای ملاقات جراح پا و مچ، اوایل ظهور علائم درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا است. تشخیص اولیه نورومای مورتون نیاز به درمان‌های تهاجمی راتا حد زیادی کاهش داده و ممکن است از جراحی پیش‌گیری کند.
null

درمان غیرتهاجمی


جراح پا و مچ شما، به منظور ایجاد یک برنامه درمانی، ابتدا اینکه چه مدت است شما به نوروما(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) مبتلا هستید و مرحله پیشرفتش را تعیین خواهد کرد. روش‌های درمان بسته به شدت مشکل متفاوتند.

برای نوروماهای خفیف تا متوسط، گزینه‌های درمان شامل موارد زیر هستند:

  • پدگذاری. تکنیک‌های پدگذاری، پشتیبانی لازم را برای قوس متاتارسال فراهم آورده، در نتیجه فشار روی عصب را کاهش داده و فشردگی را در حین راه رفتن کم می‌کنند.
  • گذاشتن یخ. قرار دادن یک کیسه یخ روی ناحیه آسیب‌دیده به کاهش ورم کمک می‌کند.
  • وسیله‌های اُرتِزی. وسیله‌های ارتزی سفارشی ساخته‌شده توسط جراح پا و مچ‌تان، شرایط لازم را برای کاهش فشار و فشردگی روی عصب فراهم می‌آورند.
  • تغییر در فعالیت‌ها. تا زمانی که عارضه بهبود یابد، می‌بایست از فعالیت‌هایی که فشار مداوم بر نوروما قرار می‌دهند، اجتناب شود.
  • تغییر در کفش‌ها. کفش‌هایی با سرپنجه پهن بپوشید و از پوشیدن کفش‌های پنجه‌باریک یا پاشنه‌بلند اجتناب ورزید.
  • داروها. ممکن است داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی خوراکی (NSAIDها)، مثل ایبوپرُفِن، به منظور کاهش درد و التهاب و همچنین مور مور و گزگز بین انگشتان پا تجویز شوند.
  • تزریق درمانی. ممکن است درمان شامل تزریق کورتیزون، داروهای بی‌حس‌کننده موضعی یا عوامل دیگر شود.

چه زمانی نیاز به جراحی هست؟


در رابطه با بیمارانی که به درمان‌های غیرتهاجمی به طور مناسب پاسخ ندهند، جراحی می‌تواند راهکار مناسبی باشد. جراح پا و مچ‌تان در رابطه با مناسب‌ترین روش برای وضعیت درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا شما تصمیم‌گیری می‌کند. طول دوره بهبودی، بسته به پروسه درمان، متغیر خواهد بود. برداشتن نورومای جلوی پا در یک جراحی پروسه نسبتاً ساده‌ای است. این جراحی را می‌توان با استفاده از بی‌حسی موضعی در مطب پزشک یا بی‌هوشی کامل درون ‌وریدی در یک مرکز جراحی سرپایی انجام داد.

پس از اِعمال بی‌هوشی، برشی در پوست روی پا در محل نوروما ایجاد خواهد شد. این محل معمولاً بین انگشتان دوم و سوم یا بین انگشتان سوم و چهارم پاست. روش دیگر برای این جراحی، این است که برش پوست را روی سطح زیرین پا در محل نوروما(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) ایجاد کنیم. به چندین دلیل اکثر پزشکان ترجیح می‌دهند برش پوست را روی پا و در محل نوروما ایجاد کنند. اگر برش، زیر پا قرار داشته باشد ممکن است لازم باشد بیمار تا سه هفته از چوب زیربغل استفاده کند. به علاوه، پوست زیر پا برای التیام به زمان بیش‌تری نیاز دارد. در صورتی که در جریان بهبودی جای زخم غیرمعمول یا سفت ایجاد شود، در هنگام راه رفتن دردناک خواهد بود. زمانی که برش روی پا ایجاد شود نوروما به راحتی در بین استخوان‌های بلند (متاتارسال‌های) پشت انگشتان پیدا می‌شود. پس از اینکه عصب شناسایی شد، بریده شده و برداشته می‌شود. وقتی جراحی به پایان رسید گاز پانسمان روی آن قرار داده می‌شود. این بانداژ تا زمانی که جراح، بیمار را در اولین ویزیت پس از عمل ببیند، همان جا قرار خواهد گرفت. در اولین ویزیت پس از عمل، محل جراحی بررسی خواهد شد و پانسمان جدیدی انجام خواهد گرفت. بخیه‌ها 10-14 روز پس از جراحی باز خواهند شد. در این مدت پا باید خشک بماند تا خطر عفونت به حداقل برسد. بیمار می‌بایست فعالیتش را محدود کرده و حدالامکان پایش را نسبت به قلب خود بالا نگه دارند. کفش مخصوص پس از جراحی پوشیده می‌شود که بیمار را قادر می‌سازد به میزان محدود پیاده‌روی کند. بیمار نباید بدون کفش مخصوص پس از جراحی راه برود. وقتی بخیه‌ها باز شوند بیمار می‌تواند پا را شسته و یک کفش پیاده‌روی گشاد با کف سفت به پا کند. عموماً از زمان جراحی تا پیش از این که کفش پیاده‌روی به راحتی پوشیده شود سه هفته زمان می‌برد.

زمان بهبودی


مدت زمانی که بیماران نباید بعد از درمان جراحی نورومای مورتون(درد، مور مور و گزگز بین انگشتان پا) کار کنند، به نوع کار و نوع کفشی که باید بپوشند بستگی دارد. اگر بیماران قادر به انجام کار با پای تکیه داده شده و بالا گرفته شده با میزان راه‌رفتن محدود باشند، ممکن است بتوانند در عرض یک هفته پس از جراحی سر کار خود باز گردند. به طور کلی توصیه می‌شود که بیماران پیش از این که قادر باشند به راحتی یک کفش معمولی به پا کنند، سر کار باز نگردند. بیمارانی که در مشاغلی هستند که نیاز به ایستادن، راه رفتن، زانو زدن یا بالا رفتن طولانی‌مدت دارند می‌توانند تا مدت زمان شش هفته مرخصی بگیرند.