درمان شکستگی آرنج

علائم

فرد هنگام شکستن استخوان آرنج و وقوع سانحه، ناگهان درد شدید تیزی را در آرنج احساس می‌کند. عکس‌العمل طبیعی بیمار برای مقابله با این درد توان‌فرسا این است که بازوی آسیب دیده را به منظور محافظت از آن محکم با دست دیگر می‌گیرد. درد معمولاً در پشت آرنج احساس می‌شود و گاهی اوقات به سرعت آرام می‌شود و تنها درد سنگینی در ناحیه صدمه دیده به‌جا می‌ماند که در شب و صبح زود اوج می‌گیرد. علائم شکستگی آرنج دست گاهی با تورم و کبودشدگی نیز همراه است و در صورت لمس کردن محکم استخوان آسیب دیده دردناک نیز هست. درد هنگام حرکت‌های خاص آرنج، مچ یا شانه یا در طول فعالیت‌های تحمیل وزن بر بازوی صدمه دیده (مانند فشار دادن) تشدید می‌شود. کشیدن یا منقبض کردن عضله سه سر معمولاً باعث بروز درد می‌شود و صاف کردن مفصل آرنج نیز با توجه به درد شدید تقریباً غیرممکن است. همچنین بیمار گاهی اوقات در آرنج، ساعد، دست یا انگشتان احساس سوزن سوزن شدن یا کرختی می‌کند. در شکستگی آرنج دست شدید (توأم با جابه‌جایی و دررفتگی استخوان) بدشکلی مشخصی نیز به چشم می‌خورد. با مشاهده هر کدام از علایم شکستگی آرنج به منظور درمان شکستگی آرنج دست به پزشک مراجعه کنید.

درمان شکستگی آرنج

پزشک متخصص برای درمان شکستگی آرنج باید اول بفهمد که شکستگی از کدام نوع است. اینجاست که نیاز به عکس و رادیولوژی می‌شود. رادیولوژی یک نقشه از شکستگی آرنج دست به پزشک متخصص ارائه می‌کند تا او متوجه شود که چطور استخوان‌های آرنج را باید به حالت عادی خود برگرداند.

وقتی شکستگی در استخوان‌های بزرگتر آرنج اتفاق بیفتد یا استخوان آرنج به بیشتر از دو تکه شکسته شود، لازم می‌شود که میله فلزی در درمان شکستگی آرنج استفاده شود تا آن را نگه دارد. برای این عمل، دارویی به شما داده می‌شود که بیهوش شوید و هیچ دردی احساس نکنید. وقتی استخوان‌هایتان خوب شد، پزشک متخصص آن فلز های بکار رفته شده را درمی‌آورد.

بعد از اینکه استخون آرنج ثابت شد، قدم بعدی در درمان شکستگی آرنج این است که گچ بگیرید، همان بانداژ مخصوصی که یک تا دو ماه استخوان را سر جای خودش نگه می‌دارد تا کاملاً خوب شود. گچ شکسته‌بندی از بانداژهایی درست شده است که در گچ خوابانده می‌شود و مثل صدف سخت است. بعضی‌وقت‌ها گچ‌های شکسته‌بندی از جنس فایبرگلاس یا پلاستیک هستند . بعضی از آنها حتی ضدآب هستند و این یعنی با وجود آن هم می‌توانید شنا کنید و خیس نشود.

  • درمان جراحی شکستگی آرنج (اولکرانون)

در مورد شکستگی های با جابجایی و شکستگی های باز درمان انتخابی برای شکستگی آرنج (اولکرانون)، عمل جراحی است. درمان جراحی شکستگی آرنج (اولکرانون) به روش باز است به این معنی که ابتدا بیمار بیهوش یا بی حس شده و سپس با شکافی که جراح ارتوپد در پشت آرنج و در ناحیه پوست ایجاد میکند و بعد از کنار زدن عضلات، استخوانهای شکسته شده را مشخص کرده و در کنار یکدیگر قرار میدهد و سپس آنها را به توسط وسایل فلزی مثل پین، وایر، پیچ و پلاک به یکدیگر محکم میکند.

بعد از جراحی شکستگی آرنج (اولکرانون) حرکات آرنج باید هر چه زودتر شروع شود. معمولا روز بعد از عمل جراحی شکستگی آرنج، پزشک معالج بیمار را تشویق به شروع حرکات آرنج میکند. این حرکات باید هر روز چند مرتبه و با فواصل زمانی معین و با تعداد مشخص و افزاینده زیر نظر پزشک یا فیزیوتراپ انجام شود.

هرچه این حرکات دیرتر شروع شوند برگشت دامنه حرکات آرنج به وضعیت طبیعی خود دشوارتر میشود. تا حدود شش هفته به بیمار اجازه داده نمیشود تا با اندام صدمه دیده چیزی را بلند کند. بیمار معمولاً بعد از چهار ماه میتواند به سطح فعالیت های قبل از شکستگی  آرنج (اولکرانون) برگردد، گرچه سیر بهبودی تا حدود یک سال ادامه داشته و انجام فعالیت های شدید بدنی ممکن است فقط بعد از گذشت این مدت زمان عملی باشد. سیر بهبودی در مدت زمان هایی که ذکر شد فقط به شرطی است که بیمار بطور منظم حرکات و نرمش های آرنج را انجام دهد.

در موارد شکستگی های خرد شده شکستگی آرنج (اولکرانون) اگر شدت خرد شدگی آنقدر زیاد باشد که فیکس کردن قطعات شکسته شده مقدور نباشد پزشک جراح معمولا قطعات را خارج کرده و تاندون عضله سه سر ( که در حالت معمول از طریق زائده اولکرانون به استخوان اولنا میچسبد) را به باقیمانده استخوان اولنا میدوزد.

  • درمان شکستگی آرنج با پین

در درمان جراحی بعضی شکستگی های آرنج در بچه ها از پین هایی استفاده میشود که با کمک آنها قطعات استخوانی به یکدیگر متصل میشوند. این پین ها معمولا از راه پوست وارد شده و از درون هر دو قطعه استخوانی که باید به یکدیگر متصل شوند عبور میکنند. پین ها در اکثر موارد از صفحات رشد اطراف مفصل عبور کرده ولی معمولا آسیب تاثیرگذاری به آن وارد نمیکنند.

با این حال اگر از پین های بزرگ استفاده شود و یا نوک پین به اندازه کافی تیز نبوده و در حین عبور از صفحه رشد به آن آسیب بزند ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. اگر بنا به عللی محل ورود پین به پوست عفونت کرده و این عفونت به استخوان سرایت کند ممکن است به صفحه رشد آسیب برسد. با وجود تمام مشکلات ذکر شده احتمال اینکه پین ها اختلالی در رشد استخوانی دست کودک ایجاد کنند بسیار کم است.

باید دقت کرد تا موقعی که سر پین های گذاشته شده در بیرون پوست دیده میشوند کل اندام فوقانی بیمار در آتل باشد و آرنج حرکت نکند. هنچنین باید پانسمان محل ورود پین به پوست بطور مرتب انجام شده و در صورتی که پزشک آنتی بیوتیک تجویز کرده مصرف شود. اگر در محل ورود پین به پوست علائمی از عفونت مانند قرمزی، گرما یا ترشح چرکی دیده شود باید به فوریت به پزشک اطلاع داده شود.